ஆண் : {காதல் சிலுவையில்..
அறைந்தாள் என்னை…
தீயின் குடுவையில்..
அடைத்தாள் கண்ணை…} (2)
ஆண் : கனவுகளில் விழுந்த என்னை
கவலையிடம் அனுப்புகிறாள்
இளமை என்னும் கருவறை எங்கும்
எரிதழலை கொளுத்துகிறாள்
உயிரும் விழும் போது
உறவுகளும் வீணோ…
உலகம் இதுதானோ….
ஆண் : கழுகுகளின் கண்களிலே
மரண பயம் இல்லை
ஊமைகளின் தாலாட்டை
செவி உணர வாய்ப்பில்லை
ஆண் : புழுதியிலே இரத்தினமாய்
இருந்தது ஒரு தொல்லை
பாவங்களை பாராமல்
பழகியதனால் தொல்லை
ஆண் : சேவை பூமியை
தினமும் தேனாக்கும்
கோபம் துயரங்களை சேர்க்கும்
கனவுகளில் விழுந்த என்னை
கவலையிடம் அனுப்புகிறாள்
இளமை என்னும் கருவறை எங்கும்
எரிதழலை கொளுத்துகிறாள்
உயிரும் விழும் போது…
உறவுகளும் வீணோ…
உலகம் இதுதானோ….
ஆண் : அவளுடைய கற்பனையை
எழுத வழியில்லை
கூண்டுக்கிளி நான் ஆனேன்
வெளிவரவும் வாய்ப்பில்லை
ஆண் : இவனுடைய உண்மைகளை
உளர வழியில்லை
தோல்விகளின் வீடானேன்
துணை வரவும் ஆளில்லை
ஆண் : வாழும் மானிடரின்
சுமைகள் தீராது
காலம் உறவுகளின் தீவு
கனவுகளில் விழுந்த என்னை
கவலையிடம் அனுப்புகிறாள்
இளமை என்னும் கருவறை எங்கும்
எரிதழலை கொளுத்துகிறாள்
உயிரும் விழும் போது…
உறவுகளும் வீணோ…
உலகம் இதுதானோ….
ஆண் : {காதல் சிலுவையில்..
அறைந்தாள் என்னை…
தீயின் குடுவையில்..
அடைத்தாள் கண்ணை…} (2)
ஆண் : கனவுகளில் விழுந்த என்னை
கவலையிடம் அனுப்புகிறாள்
இளமை என்னும் கருவறை எங்கும்
எரிதழலை கொளுத்துகிறாள்
உயிரும் விழும் போது
உறவுகளும் வீணோ…
உலகம் இதுதானோ….
Male : Kaadhal siluvaiyil arainthaal ennai
Theeyin kuduvaiyil adaithaal kannai
Kaadhal siluvaiyil arainthaal ennai
Theeyin kuduvaiyil adaithaal kannai
Male : Kanavugalil vizhuntha ennai
Kavalaiyidam anuppugiraal
Ilamai ennum karuvarai engum
Eri thazhalai koluthugiraal
Uyir uthirum bothu
Uravugalum veeno
Ulagam ithu thaanooo….
Male : Kazhukugalin kangalilae
Marana bayam illai
Oomaigalin thaalattai
Sevi unnara vaaipillai
Male : Puzhuthiyilae rathinamaai
Irunthathoru thollai
Paavangalai paraamal
Pazhagiyathanal thollai
Male : Sevai bhoomiyai
Dhenamum theanaakkum
Kobam thuyarangalai serkum
Kanavugalil vizhuntha ennai
Kavalaiyidam anuppugiraal
Illamai ennum karuvarai engum
Eri thazhalai koluthugiraal
Uyir uthirum bothu
Uravugalum veeno
Ulagam ithu thaanooo…
Male : Avaludaiya karpanaiyai
Ezhutha vazhi illai
Koondu kili naan aanen
Veli varavum vaaipillai
Male : Ivanudaiya unmaigalai
Ulara vazhi illai
Tholvigalin veedanen
Thunaivaravum aalillai
Male : Vaazhum maanidarin
Sumaigal theeraathu
Kaalam uravugalin theevu
Kanavugalil vizhuntha ennai
Kavalaiyidam anuppugiraal
Illamai ennum karuvarai engum
Eri thazhalai koluthugiraal
Uyir uthirum bothu
Uravugalum veeno
Ulagam ithu thaanooo…
Male : Kaadhal siluvaiyil arainthaal ennai
Theeyin kuduvaiyil adaithaal kannai
Kaadhal siluvaiyil arainthaal ennai
Theeyin kuduvaiyil adaithaal kannai
Male : Kanavugalil vizhuntha ennai
Kavalaiyidam anuppugiraal
Ilamai ennum karuvarai engum
Eri thazhalai koluthugiraal
Uyir uthirum bothu
Uravugalum veeno
Ulagam ithu thaanooo….
Male: Love struck me on the cross, she slapped me there...
She locked my eyes inside a pot of fire.
Male: She sends me, who fell into dreams, to a place called sorrow.
In the chamber of youth, she lights the fire of agony.
When life itself falls apart, relationships lose their worth...
Is this what the world really is?
Male: In the eyes of eagles, there is no fear of death.
The mute cannot feel the lullabies that sound around them.
Male: A trouble once shone like a gem in the dust —
It became a burden because I ignored the sins and embraced it.
Male: Service turns the earth into honey every day,
But anger gathers only sorrows.
She sends me, who fell into dreams, to a place called sorrow.
In the chamber of youth, she lights the fire of agony.
When life itself falls apart...
Relationships lose their worth...
Is this what the world really is?
Male: There’s no way to write down her imagination.
I have become a caged bird — there’s no way to escape.
Male: There’s no way to express my truths.
I’ve become a house of failures — with no one to stand by me.
Male: The burdens of human life never end.
Time becomes an island of relationships.
She sends me, who fell into dreams, to a place called sorrow.
In the chamber of youth, she lights the fire of agony.
When life itself falls apart...
Relationships lose their worth...
Is this what the world really is?
Male: Love struck me on the cross, she slapped me there...
She locked my eyes inside a pot of fire.
Male: She sends me, who fell into dreams, to a place called sorrow.
In the chamber of youth, she lights the fire of agony.
When life itself falls apart...
Relationships lose their worth...
Is this what the world really is?
Meaning of the song
Kadhal Siluvayil captures the bleak, visceral anguish of romantic betrayal and impending doom. Set against a somber, brooding musical landscape, the song explores deep psychological torment and tragic disillusionment. The lyricism draws heavily on evocative and austere metaphors of suffering: being crucified on the cross of love, having one's sight trapped in a flask of fire, and witnessing the fertile innocence of youth consumed by raging flames. The protagonist compares himself to a caged bird unable to escape, a gem discarded in dust, and an unexpressed lullaby of a mute that the world cannot hear. The mood is steeped in fatalism, questioning the transient and treacherous nature of human bonds at the threshold of demise. Through sharp, existential ruminations, the piece reflects on how anger compounds grief and blind trust leads to ruin, portraying an individual utterly isolated in a merciless reality.
Difficult words and phrases
- சிலுவை (Siluvai): Cross or crucifix; used metaphorically here to represent severe torment and sacrifice.
- குடுவை (Kuduvai): A flask, vial, or small container; denotes constriction and imprisonment in fiery pain.
- கருவறை (Karuvarai): Womb or innermost sanctum; represents the core origin and sacred vulnerability of youth.
- எரிதழல் (Erithazhal): A burning flame or blazing fire, symbolizing intense emotional agony.
- புழுதி (Puzhuthi): Fine dust or dry dirt; signifies neglect, ruin, or an unworthy setting for something precious.
- கூண்டுக்கிளி (Koondukkili): Caged parrot; a classic poetic metaphor denoting captivity and complete loss of agency.
- உளர (Ulara): To blabber, mutter, or speak incoherently, highlighting the inability to clearly convey painful truths.